Wijkontwikkeling anno 2013: Waar kwamen we vandaan?

Ooit hebben we bedacht dat we graag “hoog en droog” willen wonen. Met al dat water om ons heen was dat lastig. De eenvoudigste manier was om op een terp te bouwen: Ieder voor zich. De tuin en de hele omgeving werd bij hoogwater compleet onbegaanbaar. terp_01b_zeer_groot_waterbodem_inspectie_leefomgeving_en_transport

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Totdat iemand zei: “Samen staan we sterker”. Samen een dijkgraaf aannemen om een dijk om het dorp te bouwen. Samen een politie agent aannemen om een oogje in het zeil te houden. Deze tendens heeft geleid tot de huidige, ingewikkelde samenleving. “Samen staan we sterker” heeft heel, heel veel goeds gebracht.

Al doende hebben we ook ervaren dat deze neiging kan doorschieten. Meer over lezen: Zie tragedy of the commons, of Tragedy of the anti commons. En ook Milton Friedman, heeft geconstateerd dat instituten (zoals een waterschap of een politiekorps) de natuurlijk neiging om haar eigen bestaansrecht te bewaken of zelfs creeren.

Als je om je heen kijkt, kan iedereen daarvan voorbeelden noemen.

Deze, té ver doorgeschoten tendens, kent vele nadelen:

  1. Grote, logge instituten, met hun eigen belang, in plaats van het belang van de inwoners.
  2. Complexe structuren met een onmogelijk oerwoud aan regelgeving
  3. Doorgeschoten zorgverleners die hulpbehoevende (en klagende) inwoners creëren.

OK, maar hoe nu verder?

Anno 2013 is de economische groei nagenoeg tot stilstand gekomen, de werkloosheid stijgt, en velen roepen om een transformatie. De overheid decentraliseert, reguleert, ontreguleert en het gaat maar door, met wisselend succes. Tegenwoordig is het toverwoord Participatie.

De inwoner, niet meer als onmondige client, patient, consument, nee hij/zij mag/moet participeren. Klinkt leuk, maar de iedereen is aan zet en heeft het initiatief, behalve de inwoners zelf!

Ik heb de afgelopen jaren met zeer veel succes gewerkt met projecten, waarbij de inwoners het initiatief weer naar zich toe trekken. Eigen kwaliteiten en talenten herkennen en benutten. Ook dat gaat met vallen en opstaan, maar de inwoners leren al doende!

Inwoners aan het woord. Niet om het wiel weer opnieuw uit te vinden. Maar wel om de dijkgraaf, de politie agent en de zorgverlener in te huren aan te nemen. Af te spreken wat de buurt belangrijk vindt. En al die professionals worden dan weer enthousiast. Mogen hun werk doen, in plaats van aan allerlei regels te voldoen. Regels waarvan de inwoners niets merken.

Wijkontwikkeling, actieve buurtcomite’s oprichten. Met inwoners die de taal van de buren spreken.

My Consultant heeft ervaring met het activeren van buurtcomité’s. Inwoners hun eigen talenten en kwaliteiten leren (her-) ontdekken. En van daaruit wezenlijke transformaties realiseren. Of dat nu decentralisatie van de zorg betreft, of een veiligere wijk, of een woningcorporatie: uiteindelijk heeft iedereen daar baat bij.

De speelse Oasis games zijn daar vaak een mooie zichtbare start!